ଯିଏ ଶୁଣୁଛି ସିଏ କହୁଛି, ଏମିତି ଜୋଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳୁ..

ସରିଥିଲା ଲଗ୍ନ ଧାର୍ଯ୍ୟ... ସରିଥିଲା ନର୍ବନ୍ଧ... ଲଗ୍ନବେଳା ହୋଇଥିଲେ ଏଇ ଘରର ଝିଅକୁ ବୋହୂ କରି ନେଇଥାନ୍ତେ ସବାରୀ କାନ୍ଧେଇ। କିନ୍ତୁ ବିଧିର ବିଧାନ ସବୁ ପୋଡ଼ି ଛାରଖାର କରିଦେଲା... ଵନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧିବା ପୂର୍ବରୁ ଵନ୍ଧୁ ଘରେ ଲାଗି ଯାଇଥିଲା ନିଆଁ...। ଝିଅର ବାହାଘର କେମିତି କରିବେ ସେ ନେଇ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲେ ଝିଅ ଘର ଲୋକେ। ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ବସିଥିଲେ କନ୍ୟାପିତା। ଏତିକି ବେଳେ ଜୋଇଁ ପୁଅଙ୍କ ଗୋଟିଏ କଥା, ଭାବି ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ପ୍ରବୋଧନା ଦେଲା।

ବାପା ଆପଣ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁନି, ଶାଢୀ ଖଣ୍ଡେ ପିନ୍ଧାଇ ହୀରାମଣିକୁ ଆମେ ଆମ ଘରକୁ ନବୁ। ବଧୂ ହୋଇ ଯିବ, କିନ୍ତୁ ସିଏ ସେଠି ଝିଅ ହେଇ ରହିବ।

ଜୋଇଁ ପୁଅଙ୍କ ଏ ପଦିଏ କଥା, ବିପଦ ବେଳକୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଯୋଗାଇଲା, ରବିନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ।